Z Małopolska w II Wojnie Światowej
ŻAKOWSKI Wiesław Kazimierz.
Urodzony 6 grudnia 1901 r w Woli Krokockiej, w pow. sieradzkim. Syn Józefa (ziemianina) i Wacławy z d. Kościnkiewicz. Po śmierci ojca wychowywał się w majątku swych dziadków Kazimierza i Róży Żakowskich w Złocieńcu w pow. olkuskim. Naukę rozpoczął w domu rodzinnym. Do szkoły zaczął uczęszczać w 1911 r., po wpisaniu się do wstępnej klasy gimnazjum polskiego Stanisława Kostki (Wielopolskiego) w Warszawie przy ul. Brackiej 18. Mieszkał w bursie przy ul. Ogrodowej. Po konflikcie z nauczycielem rosyjskiego został relegowany ze szkoły. Naukę kontynuował w gimnazjum Kreczmara przy ul. Wilczej 41, mieszkając na prywatnych stancjach. Ukończył sześć klas gimnazjalnych. Jako uczeń zapisał się do drużyny skautów, a na początku 1918 r. został członkiem współpracującej z Polską Organizacją Wojskową organizacji wojskowej „Mazur”. Po zakończeniu w 1918 r. nauki w gimnazjum (nie uzyskał matury) zapisał się na Wydział Budowy Dróg Szkoły Mechaniczno-Technicznej im H. Wawelberga i S. Rotwanda. Po przyjeździe Józefa Piłsudskiego do Warszawy wziął udział w rozbrajaniu Niemców stacjonujących w stolicy. 12 listopada 1918 r. zaciągnął się do warszawskiego 21. pułku piechoty „Dzieci Warszawy” (wstąpiła do niego cała organizacja „Mazur”). Z koszar pułku matka zabrała go do domu - mieszkali wówczas przy ul. Zielnej w Warszawie. Po kilku dniach uciekł i ponownie zaciągnął się do wojska (w dokumentach zaliczono mu służbę w wojsku od 20 listopada 1918 r.). Do 15 grudnia 1918 r. służył w pułku artylerii polowej jako kanonier ochotnik. 16 grudnia 1918 r. został zwolniony do rezerwy. Ponownie do wojska zgłosił się jako ochotnik 18 stycznia 1919 r. Do 19 lutego 1920 r. służył w stopniu ułana w 3. pułku ułanów. W czasie wojny z bolszewikami 1919-1920 r. walczył w 5. szwadronie 3. pułku ułanów na froncie pińskim. Walczył 13 marca 1919 r. pod Baranowiczami. Brał udział w akcji na Łuniniec i w walkach o Mińsk (od 19 kwietnia do 19 sierpnia 1919 r.). Z frontu został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie szkolił się od 20 lutego 1920 do 20 czerwca 1921 r. Był słuchaczem „38” klasy i uzyskał 25/79 lokatę, a po ukończeniu Szkoły powrócił do 3. pułku ułanów, w którym pozostawał do 28 czerwca 1921 r. na stanowisku dowódcy plutonu. Od 29 czerwca do 27 września 1921 r. służył w oddziale sztabowym 5. Samodzielnej Brygady Kawalerii na stanowisku dowódcy oddziału. Na krótko powrócił do macierzystego 3. pułku ułanów skąd skierowano go do Centrum Szkolenia Kawalerii w Grudziądzu, w którym przebywał od 1 października 1921 do 12 czerwca 1922 r. Podczas pobytu w Centrum Szkolenia Kawalerii został 2 kwietnia 1922 r. mianowany na stopień podporucznika ze starszeństwem 1 listopada 1921 r. W czerwcu 1922 r. jego macierzysty 3. pułk ułanów uczestniczył w przejmowaniu Górnego Śląska. Następnie, od 13 czerwca do 9 lipca 1922 r., przebywał na kursie metodyczno-oświatowym przy Dowództwie Okręgu Korpusu V. 10 lipca 1922 r., po powrocie do 3. pułku ułanów śląskich w Tarnowskich Górach, objął stanowisko dowódcy plutonu w 2. szwadronie oraz oficera oświatowego. Od 29 sierpnia do 6 grudnia 1922 r. przebywał w Warszawie na kursie w Szkole Gazowej, skąd bezpośrednio skierowano go na Kurs Doszkalający przy Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Od 31 sierpnia 1923 do 11 stycznia 1924 r. był leczony w warszawskim szpitalu wojskowym, a następnie powrócił do służby w 3. pułku ułanów, w którym, z krótkimi przerwami, służył do 30 września 1934 r. (m.in. od 19 stycznia do 19 października 1925 r. był instruktorem w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Śremie). W 3. pułku ułanów zajmował kolejno stanowiska: oficera ewidencyjno-personalnego, instruktora, dowódcy plutonu, zastępcy dowódcy szwadronu, oficera mobilizacyjnego pułku, płatnika pułku. Awans na stopień porucznika otrzymał ze starszeństwem z 1 lipca 1923 r. Podczas przewrotu majowego jego 3. pułk ułanów opowiedział się po stronie rządowej. Z jego zapisków wynika, że za udział w zajściach majowych został ukarany przez Sąd Wojskowy w Krakowie (akta personalne w CAW nie potwierdzają tej informacji, natomiast odnotowane są kary dyscyplinarne i 2 wyroki - z 13 stycznia 1927 r. i 14 lutego 1928 r. - wydane przez wojskowe sądy Okręgowe Dowództwa Okręgu Korpusu V nie dotyczące wydarzeń z 1926 r.). W 1930 r. podpułkownik Kazimierz Żelisławski złożył dla niego wniosek awansowy na stopień rotmistrza. 1 października 1934 r. został przeniesiony ze stanowiska dowódcy plutonu w 3. szwadronie 3. pułku ułanów do Ministerstwa Komunikacji w Warszawie w celu odbycia sześciomiesięcznej praktyki. Praktykę tę przerwała kolejna choroba. Leczył się od 14 grudnia 1934 do 10 lutego 1935 r. Po wyleczeniu wznowił praktykę w Ministerstwie Komunikacji. Zakończył ją 31 maja 1935 r. Ze względu na zły stan zdrowia został orzeczeniem Komisji Lekarskiej przy Ministerstwie Spraw Wojskowych z 12 lipca 1935 r. uznany za niezdolnego do służby wojskowej (kat D) i 31 sierpnia 1935 r. przeniesiony w stan spoczynku. Zajął się administrowaniem majątku żony w Szarbii Zwierzynieckiej w pow. pińczowskim. 26 sierpnia 1939 r. został zmobilizowany w stopniu porucznika. Objął funkcję przewodniczącego Komisji Poboru Koni w Kielcach przy 4. pułku artylerii polowej i na tym stanowisku pozostawał do 5 września 1939 r. Po otrzymaniu wiadomości, że jego macierzysty 3. pułk ułanów znalazł się w rejonie Kielc, zgłosił się ochotniczo do służby liniowej. W szeregach 1. szwadronu 3. pułku ułanów uczestniczył w walkach w rejonie Biłgoraja, Janowa Lubelskiego, Kosobud. Po śmierci porucznika Zygmunta Skrela, 16 września 1939 r., przejął dowodzenie 1. szwadronem. W walkach toczonych od 18 września 1939 r. pod Tomaszowem Lubelskim wyróżnił się odwagą. 19 września 1939 r., podczas walk pod Rogoźnem w rejonie Tomaszowa Lubelskiego, został ranny w nogę, stracił przytomność i z pola walki został przez Niemców przewieziony do szpitala Polskiego Czerwonego Krzyża w Kielcach. W rozkazie dziennym dowódcy 3. pułku ułanów był przedstawiony do odznaczenia Orderem Wojennym Virtuti Militari (Stanisław Piwowarski podaje, że został wówczas odznaczony i awansowany do stopnia rotmistrza). Pozostając w leczeniu szpitalnym w pierwszych dniach października 1939 r. przystąpił do organizacji konspiracyjnej (Służby Zwycięstwu Polski?). 14 października 1939 r., po zwolnieniu ze szpitala, przewodniczył (wg niepotwierdzonych relacji) zorganizowanemu w Kielcach zebraniu Organizacji Wojskowej Krakowa, na którym został wyznaczony na stanowisko dowódcy oddziału (jego zastępcą był podchorąży Stanisław Gasiński „Mars”). Nie posiadając stałej łączności z organizacją wkrótce wyjechał do majątku żony w Szarbii. Z pomocą znanego mu z lat przedwojennych mecenasa Truszkowskiego skontaktował się z pułkownikiem Bernardem Millerem ze Związku Walki Zbrojnej. Pułkownik Bernard Miller polecił mu podporządkować tworzony w Kielcach oddział Związkowi Walki Zbrojnej oraz podjąć w Pińczowskim kolportaż prasy. Używał pseudonimów „As”, „Zagraj”. Wg Stanisława Piwowarskiego rozkazy kierujące go w Pińczowskie miał otrzymać bezpośrednio od pułkownika Tadeusza Komorowskiego „Prawdzic”. Od wiosny 1940 r. brał udział w pracach organizacyjnych, współpracując z komendantem Obwodu Pińczów kapitanem Romanem Zawarczyńskim „Sewer”. Objął wówczas stanowisko referenta wyszkolenia komendy Obwodu Pińczów „Perz” (równocześnie był zastępcą komendanta Obwodu Pińczów Związku Walki Zbrojnej). Jego rejon działania obejmował gminy Boszczynek, Czarnocin, Drożejowice, Topola i Sancygniów oraz miasta Działoszyce i Skalbmierz. Wskutek nieporozumień kompetencyjnych dotyczących wydawania „Biuletynu Informacyjnego” przeszedł ze swym oddziałem pod komendę NN „Pawła”. Po podporządkowaniu się NN „Pawła” dowództwu Związku Walki Zbrojnej ponownie znalazł się w szeregach tej organizacji. Do 1942 r. pozostawał bez przydziału. W rezultacie rozmów z komendantem Obwodu Olkusz Armii Krajowej Tadeuszem Jakubczakiem „Zeburt” i przy utrzymującym się konflikcie z Romanem Zawarczyński „Sewer” został przeniesiony do Obwodu Olkusz „Oset” na stanowisko dowódcy batalionu wolbromskiego. Stanowisko to zajmował do połowy 1943 r. Wskutek denuncjacji Bolesława Kluzka z Podgaja, 26 czerwca 1943 r. został zatrzymany przez gestapo i osadzony w Miechowie pod zarzutem czytania ulotek. W więzieniu miechowskim przebywał do 5 sierpnia 1943 r. Został wykupiony - za pośrednictwem miechowskiego restauratora Soski - przez żonę. Wyjechał do Krakowa (mieszkał u państwa Urbanków przy ul. Pędzichów 2). Następnie wyjechał na trzy tygodnie do Warszawy i zamieszkał u Janiny Bokalskiej przy ul. Filtrowej. Podczas jego pobytu w Warszawie nastąpiło aresztowanie Stanisława Gasińskiego „Mars” i jego łączniczki Marii Olszewskiej, co spowodowało rozbicie podległej mu struktury w Olkuskiem. Po powrocie w Pińczowskie we wrześniu 1943 r. rozpoczął tworzenie baonu piechoty w rejonie Skalbmierza, Działoszyc, Drożejowic, Czarnocina i Kościelana. Batalionowi, na którego dowódcę został wyznaczony dał kryptonim „Zagraj” (od swego nowego pseudonimu). W początku 1944 r., za pośrednictwem Jana Boniszewskiego „Bończa” (adiutanta Romana Zawarczyńskiego „Sewer”), nawiązał kontakt z wyznaczonym na stanowisko Inspektora Miechowskiego Bolesławem Ostrowskim „Tysiąc”. Batalionem „Zagraj” dowodził do lipca 1944 r. Jego adiutantem został wyznaczony przez Romana Zawarczyńskiego „Sewer” NN „Brzoza I” - były komendant podobwodu krypt. „Kasia”. Pod koniec czerwca 1944 r. przyjął od przebywającego w Szarbii Bolesława Ostrowskiego „Tysiąc” propozycję objęcia funkcji komendanta kursów dla oficerów i podoficerów. Po rozpoczęciu akcji „Burza” batalion „Zagraj” działał jako II batalion 120. pułku piechoty Armii Krajowej „Kawiarnia”. Oficjalnie dowództwo batalionu przekazał 2 sierpnia 1944 r. w Sielcu Romanowi Moskwie „Wojniłowicz”. Od 25 do 30 lipca 1944 r. był komendantem Obozu Wyszkolenia zorganizowanego w lasach chroberskich. Kurs trwał dwa dni i został przerwany z powodu ogłoszenia „czujności” i mobilizacji. Wówczas został bezpośrednio podporządkowany rozkazom Antoniego Iglewskiego „Ponar”. Do 29 listopada 1944 r. pełnił funkcję I oficera sztabu przy 106. Dywizji Piechoty Armii Krajowej i oficera wyszkolenia w lasach sancygniowskich (był komendantem polowych kursów szkoleniowych). W zorganizowanych przez niego kursach przeszkolono 130 szeregowych, 171 podoficerów i 89 oficerów. Dowodził od 9 do 19 sierpnia 1944 r. siłami osłonowymi Inspektoratu Miechów Armii Krajowej oraz 28 sierpnia 1944 r. w walce pod Krzeszówkowem. Od 30 listopada 1944 r. do 17 stycznia 1945 r. – w stopniu porucznika – pełnił funkcję dowódcy rezerwowego pułku „Restauracja” Inspektoratu Miechów Armii Krajowej „Maria”. Za udział w działaniach w czasie akcji „Burza” został odznaczony Krzyżem Walecznych. Od 1 stycznia 1945 r., po zwichnięciu nogi, przebywał pod stałą opieką lekarza z Działoszyc dr. Grębowskiego, ukrywając się w nadleśnictwie w Komorowie. Z Komorowa przeniósł się do Szarbii, z której w obawie przed aresztowaniem przez NKWD wyjechał w lutym 1945 r. do Krakowa. 22 lutego 1945 r. był przedstawiony przez Komendanta Okręgu Krakowskiego AK pułkownika Przemysława Nakoniecznikoff-Klukowskiego „Kruka II” do awansu na stopień rotmistrza służby stałej. Awans otrzymał rozkazem z 30 marca 1945 r. podpisanym, w zastępstwie generała Leopolda Okulickiego, przez pułkownika Jana Rzepeckiego „Ślusarczyk” ze starszeństwem z 1 stycznia 1945 r. Po przyjeździe do Krakowa zamieszkał przy ul. Radziwiłłowskiej. W marcu 1945 r. nawiązał przez przypadkowo spotkanych Leonarda Nowowiejskiego „Imielski” i NN „Beton” - kontakt z ukrywającym się Bolesławem Ostrowskim „Tysiąc”. Zobowiązał się wówczas przekazać swoje konspiracyjne kontakty z Miechowskiego i Pińczowskiego na potrzeby nowo tworzącej się konspiracji NN „Wiesławowi”. Łączność z Bolesławem Ostrowskim „Tysiąc” utrzymywał za pośrednictwem punktu zorganizowanego w sklepie na rogu Alei Słowackiego i ul. Krowoderskiej. W kwietniu 1945 r. zaczął wydawać na powielaczu pismo „Wolny Naród”, które rozprowadzane było na terenie Inspektoratu Miechowskiego. Po aresztowaniach byłych żołnierzy Armii Krajowej w Krakowie i zerwaniu łączności pomiędzy Bolesławem Ostrowskim „Tysiąc” i Komendą Okręgu w czerwcu 1945 r. zaprzestano - z braku ludzi i środków finansowych - wydawania „Wolnego Narodu”. W połowie czerwca 1945 r. zerwał kontakty konspiracyjne i zarejestrował się w krakowskiej Rejonowej Komendzie Uzupełnień ludowego Wojska Polskiego jako porucznik w stanie spoczynku. Następnie wyjechał, wspólnie z Kazimierzem Kierczyńskim „Kruk”, do Katowic, gdzie z miejscowego Państwowego Urzędu Repatriacyjnego jako osadnicy wojskowi otrzymali poniemieckie gospodarstwa we wsi Lipowa w pow. Grodków. W październiku 1945 r. wszedł w skład delegacji krakowskiej Komisji Likwidacyjnej dla spraw byłej Armii Krajowej, która Bolesławowi Bierutowi złożyła sprawozdanie ze swych prac. 14 października 1945 r. ujawnił się przed Komisją dla Spraw byłej Armii Krajowej w Katowicach. 22 stycznia 1946 r. został zweryfikowany w stopniu majora kawalerii przez Komisję Weryfikacyjną Oficerów przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Obrony Narodowej. Do stycznia 1947 r. ukrywał się u niego podporucznik Jan Molenda „Trzaska”. Do rezerwy został przeniesiony 12 grudnia 1947 r. Pod koniec roku wyjechał z Lipowej, przeniósł się do Krakowa i zamieszkał z rodziną przy ul. Marchlewskiego 9 (obecnie Beliny-Prażmowskiego). Wiosną 1948 r. przekazał swoje gospodarstwo p. Weremeniukowi. Latem 1948 r. podjął pracę w firmie nasienno-zbożowej „Udycz” mieszczącej się przy ul. Topolowej 52 w Krakowie. Wznowił znajomość z Leonardem Mleczko-Nowowiejskim „Imielski”, wówczas sekretarzem Związku Uczestników Zbrojnej Walki o Niepodległość i Demokrację, przez którego wielokrotnie kontaktował się z Dominikiem Ździebło-Danowskim „Kordian” w Krakowie i Katowicach. 2 lutego 1949 r. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w katowickim mieszkaniu Dominika Ździebło-Danowskiego „Kordian” przy ul Krakowskiej 13 i osadzony w więzieniu w Katowicach. Następnie przebywał w więzieniach na Mokotowie w Warszawie i Krakowie przy ul. Montelupich. Poddany został trwającemu prawie dwa lata śledztwu. Jego aresztowanie łączone było z aresztowaniem pułkownika Jana Mazurkiewicza „Radosław” i majora Dominika Ździebło-Danowskiego „Kordian”, których oskarżono o utworzenie konspiracyjnej organizacji „Samoobrona”. 18 września 1950 r. Wojskowy Sąd Rejonowy w Krakowie w składzie: przewodniczący kapitan Władysław Sieracki, ławnicy strzelec Mieczysław Tomaszewski i strzelec Józef Mocarski (sygn. akt L.110/50) skazał go z art. 87 KKWP na karę 7 lat więzienia, utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 5 lat oraz przepadek mienia i degradację. Na wniosek prokuratury wojskowej z 24 sierpnia 1953 r. (nr 65/51) o warunkowe zwolnienie (z art. 1, 2, 3, 4 i 11 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 31 X 1951 r.) Wojskowy Sąd Rejonowy w składzie podpułkownika Roman Waląg, podporucznik Józef Żurek, kapitan Tadeusz Makowski orzekł karę 4 lat i 8 miesięcy więzienia i 4 września 1953 r. zdecydował o jego warunkowym zwolnieniu. Do 14 września 1953 r. przebywał kolejno w więzieniach na Montelupich w Krakowie, w Rawiczu, Sieradzu oraz w obozie pracy w Jelczu. Po opuszczeniu więzienia zamieszkał razem z rodziną w Krakowie. Początkowo miał trudności ze znalezieniem pracy, ostatecznie został zatrudniony na stanowisku magazyniera w piekarni, a następnie pracował jako agent ubezpieczeniowy zajmujący się wyceną szkód. W 1956 r. złożył wniosek o rewizję swego procesu i postanowieniem Sądu Najwyższego w Warszawie z 16 listopada 1957 r. (sygn. IV K.O.64/57) jego sprawę wznowiono przed Sądem Wojewódzkim, który decyzją z 6 listopada 1958 r. (sygn. IV K 397/75) uznał go za niewinnego. Od 1948 r. był członkiem Związku Uczestników Walki Zbrojnej o Niepodległość i Demokrację (nr leg. 23242), a następnie Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Po październiku 1956 r. przyczynił się do powstania Rodziny Inspektoratu „Maria”. W grudniu 1973 r. uzyskał III grupę inwalidzką. W 1981 r. był współzałożycielem Koła Kombatantów „Solidarność” przy Międzyzakładowej Komisji Związkowej „Małopolska”. Wg Stanisława Piwowarskiego w 1985 r., z okazji rocznicy bitwy warszawskiej, rząd Rzeczypospolitej Polskiej na Obczyźnie nadał mu stopień pułkownika. Po rozwiązaniu Związku Bojowników o Wolność i Demokrację został członkiem powstającego w Krakowie Związku Żołnierzy Armii Krajowej, a następnie Stowarzyszenia Żołnierzy Armii Krajowej. Społecznie działał również w Komitecie Opieki nad Kopcem Józefa Piłsudskiego (pełnił funkcję honorowego wiceprzewodniczącego). W 1989 r. z rąk Leszka Moczulskiego otrzymał legitymację honorowego członka Konfederacji Polski Niepodległej. W ostatnich latach zmagał się z ciężką chorobą serca.
Zmarł 15 lipca 1989 r. w Krakowie, został pochowany na cmentarzu Rakowickim.
Odznaczony Krzyżem Orderu Virtuti Militari V kl. (nr 12366), Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta, trzykrotnie Krzyżem Walecznych (nr 32229 z 30 XII 49, 32/45 z 30 XII 67), Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Krzyżem Armii Krajowej (nr 651 z 24 VIII 67), Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Kampanii Wrześniowej (Londyn z 15 VIII 1985 nr 4130), czterokrotnie Medalem Wojska (nr 10731 z 29 VII 57 i nr 11669 z 16 I 64, 12692 z 10 XII 67), Odznaką Za Rany
Od 1930 r. był żonaty z Jadwigą Rudzką (1906 – 1994, żołnierzem Armii Krajowej pseudonim „Żaba”). Miał dwie córki Halinę (ur. 1931 r., zamężną Karbownicką) i Danutę (ur. 1937 r., zamężną Głazaczow).
CAW Akta personalne W. Żakowskiego sygn. AP 3237; Odrzucono 12 VII 35; UOP Kraków, Akta śledztwa, Protokoły przesłuchań od marca 1949 do listopada 1950 r., Dokumenty Inspektoratu „Maria”, Relacje z działalności W. Ż. składane w śledztwie, Akt oskarżenia W.Ż. i L. Bochnaka, sygn. 1690/III t.1-3; Odpis skrócony aktu zgonu Wiesława Kazimierza Żakowskiego nr 2063/89 wystawiony dnia 17 VII 1989; AAN Rozkaz awansowy Kdt Gł. AK z 30 III 1945 poz. 16 cz. B (awans do stopnia kapitana (rotmistrza) ps. „Zagraj”, sygn. 203/II-2, k. 35a; Rozkaz kdt Okręgu (awansowy) nr 57 z dnia 15 I 1945 r. (fotokopia - Inspektor Rejonowy AK „Maria” Miechów, ppłk Bolesław Nieczuja-Ostrowskio „Tysiąca”, który nie posiadał uprawnień awansowania oficerów, awansował na stopień majora służby stałej (starszeństwo z 11 listopada 1944 r.).; Wniosek weryfikacyjny nr 95 ZBoWiD z 24 V 1957 r (fotokopia); Zaświadczenie WSR w Krakowie z dn. 11 III 1953 r. dla Zespołu Adwokackiego nr 2 w Krakowie dot. skazania W. Żakowskiego; Relacja W. Karbownickiego (mps - kopia w posiadaniu Andrzeja Kulera); Protokół posiedzenia niejawnego WSR w Krakowie z dnia 4 IX 1953 r.; Zaświadczenie weryfikacyjne mjr W. Żakowskiego „Zagraj” sygnowane J. Garliński Londyn 2 X 1960 (fotokopia w zb. AK); Zaświadczenie z ujawnienia przed Komisją Likwidacyjną b. AK Obszar Południowy Okręg Śląski z 13 X 1945 (L. ewid. 952) fotokopia w zb. AK; Zaświadczenie z 5 XII 1959 r. dot. przyznania Orderu VM dla W. Ż. sygnowane przez płk rez. Cz. Chmielewskiego b. d-cy 3. puł (fotokopia w zb. AK); rozkaz dzienny nr 29 z 21 IX 44 Inspektora Rejonowego Inspektoratu „Maria” (org. w zb. H. Karbownickiej); Pochwała dla W. Żakowskiego, rozkaz dzienny nr 42 z 6 XII 1944 - Inspektora Rejonowego Inspektoratu „Maria” (oryginał w zbiorach Haliny Karbownickiej); Weryfikacja uzupełniająca W. Żakowskiego sygnowana przez „Kordiana jako d-cy pułku „Restauracja” 106 DP AK z 19 XII 48 (org. w zb. H. Karbownickiej); Grzywacz-Świtalski Łukasz, Z walk na Podkarpaciu, Warszawa 1971, s. 43; Kuternozińska-Kuler Bożena, Żakowski Wiesław Kazimierz, [w:] Małopolski Słownik Biograficzny Uczestników Działań Niepodległościowych 1939-1956, t. 6, s. 189-194; Odznaczeni Orderem „Virtuti Militari” kl. V w latach 1939-1945 (weryf. 1948-1975). „Informator AK, Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej Okręg „Małopolska” - Oddział Kraków”, nr 1 - 4, Styczeń - Kwiecień 1995, s. 20; Ważniewski Władysław, Walki partyzanckie nad Nidą 1939-1945, Warszawa 1975, s. 58;
