Z Małopolska w II Wojnie Światowej

SKORUSA Karol.   
Pochodził z Chochołowa. Przed wojną był przemytnikiem. Został wcielony do zakopiańskiego Batalionu Obrony Narodowej. We wrześniu 1939 r. brał udział w bitwie pod Wysoką. Po rozbiciu jego oddziału w rejonie Tarnowa powrócił na Podhale. Od 25 września 1939 r. konspirował. W połowie października 1939  r. skontaktował się z Anielą Batkiewicz, która wprowadziła go do Konfederacji Tatrzańskiej. 5 listopada 1939 r. został przeszkolony na Turbaczu i upoważniony do przygotowania organizacji w Chochołowie. 12 stycznia 1940 r. złożył na Turbaczu przysięgę na rotę Związku Walki Zbrojnej. Wspólnie z Andrzejem Pilchem i księdzem Stanisławem Główką „Robak” przerzucili na Orawie ponad 500 uchodźców. Współpracował z Józefem Hudziec, Słowakiem z Twardoszyna. Ukrywał w październiku 1941 r. marszałka Edwarda Śmigłego-Rydza i majora Bazylego Rogowskiego w ich drodze z Budapesztu do Krakowa i Warszawy. Po 87 udanych kursach przez do Budapesztu został w listopadzie 1941 r. przydzielony do Centralnej Stacji Kurierskiej w bazie „Liszt”. 22 listopada 1941 r. uniknął aresztowania uchodząc na Węgry. Po wojnie mieszkał w Chochołowie.
Odznaczony Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Leczykiewicz Sylwester, Konfederacja Tatrzańska, Warszawa 1969, s. 25, 27, 28, 29, 30; Mianowski Tomasz, Schroniska górskie w Karpatach Polskich w latach 1939-1945, Warszawa 1987, s. 67; Wnuk Włodzimierz, Walka podziemna na szczytach, Warszawa 1980, s. 96;