Z Małopolska w II Wojnie Światowej
Linia 642: | Linia 642: | ||
'''HEINEMEYER Kurt Reinhold'''. | '''HEINEMEYER Kurt Reinhold'''. | ||
− | Pochodził z Hanoweru. Od listopada 1930 r. należał do członek NSDAP. W 1931 r. wstąpił do SS. W marcu 1935 r. podjął służbę w Gestapo. Zwalczał komunistów w Hanowerze i w Wiedniu. We wrześniu 1939 r. należał do Einsatzgruppe I. W [[1940 styczeń|styczniu 1940]] r. przeniesiono go do Gestapo w Krakowie. W 1940 r. przeprowadził aresztowanie w krakowskiej Kawiarni „Secesja”. W stopniu SS-Obersturmführera i randze sekretarza kryminalnego był drugim z kolei kierownikiem referatu IVA1a (komuniści) w krakowskim gestapo. Zajmował się organizowaniem sieci konfidentów. Jesienią 1940 r. został postrzelony w nogę (bark informacji w jakich to nastąpiło okolicznościach). Leczył się w Rzeszy. Wiosną 1942 r. wrócił do Krakowa. Przed przesłuchaniami zdejmował mundur i pił alkohol. W [[1942 maj|maju 1942]] r. kazał rozstrzelać 15 Żydów zamiast 20 Polaków w odwecie za sabotaż grupy Leonida Czetyrki „Czarny”. We [[1942 wrzesień|wrześniu 1942]] r. wraz z <span lang="IT">SS-Scharf</span>ü<span lang="IT">hrer [[KWAST Max|Maxem Kwastem]] i</span> SS-Oberscharführerem [[CHRISTIANSEN Egon|Egonem Christiansenem]] aresztował komendanta Okręgu Kraków Gwardii Ludowej Polskiej Partii Robotniczej [[DUBIEL Józef|Józefa Dubiela]] „Powróz”. [[1942 listopad 20|20 listopada 1942]] r. osobiście aresztował sekretarza Komitetu Okręgowego Polskiej Partii Robotniczej w Krakowie [[FIK Ignacy|Ignacego Fika]] „Andrzej” i jego żonę [[FIK Helena|Helenę]] "Danuta" (inne źródła podają, że miało to miejsce [[1942 październik 22|22]] lub [[1942 październik 28|28 października]] 1942 r.). W grudniu 1942 r. prowadził sprawę [[ | + | Pochodził z Hanoweru. Od listopada 1930 r. należał do członek NSDAP. W 1931 r. wstąpił do SS. W marcu 1935 r. podjął służbę w Gestapo. Zwalczał komunistów w Hanowerze i w Wiedniu. We wrześniu 1939 r. należał do Einsatzgruppe I. W [[1940 styczeń|styczniu 1940]] r. przeniesiono go do Gestapo w Krakowie. W 1940 r. przeprowadził aresztowanie w krakowskiej Kawiarni „Secesja”. W stopniu SS-Obersturmführera i randze sekretarza kryminalnego był drugim z kolei kierownikiem referatu IVA1a (komuniści) w krakowskim gestapo. Zajmował się organizowaniem sieci konfidentów. Jesienią 1940 r. został postrzelony w nogę (bark informacji w jakich to nastąpiło okolicznościach). Leczył się w Rzeszy. Wiosną 1942 r. wrócił do Krakowa. Przed przesłuchaniami zdejmował mundur i pił alkohol. W [[1942 maj|maju 1942]] r. kazał rozstrzelać 15 Żydów zamiast 20 Polaków w odwecie za sabotaż grupy Leonida Czetyrki „Czarny”. We [[1942 wrzesień|wrześniu 1942]] r. wraz z <span lang="IT">SS-Scharf</span>ü<span lang="IT">hrer [[KWAST Max|Maxem Kwastem]] i</span> SS-Oberscharführerem [[CHRISTIANSEN Egon|Egonem Christiansenem]] aresztował komendanta Okręgu Kraków Gwardii Ludowej Polskiej Partii Robotniczej [[DUBIEL Józef|Józefa Dubiela]] „Powróz”. [[1942 listopad 20|20 listopada 1942]] r. osobiście aresztował sekretarza Komitetu Okręgowego Polskiej Partii Robotniczej w Krakowie [[FIK Ignacy|Ignacego Fika]] „Andrzej” i jego żonę [[FIK Helena|Helenę]] "Danuta" (inne źródła podają, że miało to miejsce [[1942 październik 22|22]] lub [[1942 październik 28|28 października]] 1942 r.). W grudniu 1942 r. prowadził sprawę [[FIK Ignacy|Ignacego Fika]] „Andrzej" (informacja raczej błędna - został rozstrzelany [[1942_listopad_26|26 listopada 1942]] r.), [[LEWIŃSKI_Mieczysław|Mieczysława Lewińskiego]] „Czesław”, Stanisława Szadkowskiego „Karol”, a w lutym 1943 r. sprawę Romana Śliwy „Weber” oraz drukarni na Woli Justowskiej. Aresztował drukarza „Trybuny Ludu” Marcina Waligórskiego. Od stycznia do marca 1943 r. przesłuchiwał łącznika i kolportera Armii Krajowej Albina Józefa Szeligę „Szklarz”, wyjątkowo bez stosowania tortur. Wiosną 1943 r. aresztował w Bochni grupę 40-50 Żydów posługujących się fałszywymi paszportami. Brał udział w likwidacji krakowskiego getta. W czerwcu 1943 r. torturował przy ul. Pomorskiej 2 Helenę Pająk „Baśka”. W grudniu 1943 r. prowadził sprawę sekretarza Komitetu Obwodowego Polskiej Partii Robotniczej w Krakowie Anastazego Kowalczyka „Nastek”. Od wiosny 1944 r. tworzył w Krakowie struktury grup dywersyjnych Wehrwolfu pozostawionych później na tyłach Sowietów. 30 kwietnia 1944 r. aresztował i później przesłuchiwał torturując zastępcę szefa Produkcji Konspiracyjnej Okręgu Kraków Armii Krajowej „Ubezpieczalnia” Juliana Schustera „Wir”. W lipcu 1944 r. przesłuchiwał członka Polskiej Partii Robotniczej Jana Górkiewicza. 17 stycznia 1945 r. wyjechał z Krakowa. Ukrywał się pod nazwiskiem '''Baumann''' w Einbeck. Został zadenuncjowany przez I. Lützmann Anglikom. Wydano go Polsce. Był więziony w Warszawie i Krakowie. Został skazany na 15 lat więzienia. Zeznał po wojnie, że archiwum krakowskiego Gestapo wywieziono do wsi Czerwona Woda i przygotowano do spalenia w starej cegielni. Po odbyciu kary wyjechał do Republiki Federalnej Niemiec. W 1978 r. był ponownie sądzony w Hanowerze, gdzie został uniewinniony. |
Archiwum Muzeum Krakowa, ''Ankieta 52/R/82'', s. 1; Archiwum Muzeum Krakowa, ''Ankieta 22/R/84'', s. 1; Agatstein-Dormontowa Dorota, ''Żydzi w Krakowie w okresie okupacji niemieckiej'', „Rocznik Krakowski” 1948, s. 75, 227; Bratko Józef, ''Gestapowcy,'' Kraków 1985, s. 46, 61, 64, 70, 232; Czerpak Stanisław, Wroński Tadeusz, ''Ulica Pomorska 2'', Kraków 1972, s. 18, 141; Hein Wincenty, Jakubiec Czesława, ''Montelupich,'' Kraków 1985, s. 33, 123, 126, 295, 443; Jankowski Stanisław Maria, ''Czarny nadaje o trzeciej'', Warszawa 1979, s. 89; Jankowski Stanisław Maria, ''Steny z ulicy Mogilskiej'', Kraków 1977, s. 146; Machejek Władysław, ''PPR w Krakowie - luty 1942'', Gazeta Krakowska 1987 nr 30 z 5 lutego 1987 r., s. 3; Pankiewicz Tadeusz, ''Apteka w getcie krakowskim'', Świat i Wiedza 1947, s. 102; Zając Stanisław, ''Krakowski styczeń 1945'', „Za Wolność i Lud” 1985 nr 3, s. 6; | Archiwum Muzeum Krakowa, ''Ankieta 52/R/82'', s. 1; Archiwum Muzeum Krakowa, ''Ankieta 22/R/84'', s. 1; Agatstein-Dormontowa Dorota, ''Żydzi w Krakowie w okresie okupacji niemieckiej'', „Rocznik Krakowski” 1948, s. 75, 227; Bratko Józef, ''Gestapowcy,'' Kraków 1985, s. 46, 61, 64, 70, 232; Czerpak Stanisław, Wroński Tadeusz, ''Ulica Pomorska 2'', Kraków 1972, s. 18, 141; Hein Wincenty, Jakubiec Czesława, ''Montelupich,'' Kraków 1985, s. 33, 123, 126, 295, 443; Jankowski Stanisław Maria, ''Czarny nadaje o trzeciej'', Warszawa 1979, s. 89; Jankowski Stanisław Maria, ''Steny z ulicy Mogilskiej'', Kraków 1977, s. 146; Machejek Władysław, ''PPR w Krakowie - luty 1942'', Gazeta Krakowska 1987 nr 30 z 5 lutego 1987 r., s. 3; Pankiewicz Tadeusz, ''Apteka w getcie krakowskim'', Świat i Wiedza 1947, s. 102; Zając Stanisław, ''Krakowski styczeń 1945'', „Za Wolność i Lud” 1985 nr 3, s. 6; |
Wersja z 17:58, 12 gru 2023
HEINEMEYER Kurt Reinhold.
Pochodził z Hanoweru. Od listopada 1930 r. należał do członek NSDAP. W 1931 r. wstąpił do SS. W marcu 1935 r. podjął służbę w Gestapo. Zwalczał komunistów w Hanowerze i w Wiedniu. We wrześniu 1939 r. należał do Einsatzgruppe I. W styczniu 1940 r. przeniesiono go do Gestapo w Krakowie. W 1940 r. przeprowadził aresztowanie w krakowskiej Kawiarni „Secesja”. W stopniu SS-Obersturmführera i randze sekretarza kryminalnego był drugim z kolei kierownikiem referatu IVA1a (komuniści) w krakowskim gestapo. Zajmował się organizowaniem sieci konfidentów. Jesienią 1940 r. został postrzelony w nogę (bark informacji w jakich to nastąpiło okolicznościach). Leczył się w Rzeszy. Wiosną 1942 r. wrócił do Krakowa. Przed przesłuchaniami zdejmował mundur i pił alkohol. W maju 1942 r. kazał rozstrzelać 15 Żydów zamiast 20 Polaków w odwecie za sabotaż grupy Leonida Czetyrki „Czarny”. We wrześniu 1942 r. wraz z SS-Scharführer Maxem Kwastem i SS-Oberscharführerem Egonem Christiansenem aresztował komendanta Okręgu Kraków Gwardii Ludowej Polskiej Partii Robotniczej Józefa Dubiela „Powróz”. 20 listopada 1942 r. osobiście aresztował sekretarza Komitetu Okręgowego Polskiej Partii Robotniczej w Krakowie Ignacego Fika „Andrzej” i jego żonę Helenę "Danuta" (inne źródła podają, że miało to miejsce 22 lub 28 października 1942 r.). W grudniu 1942 r. prowadził sprawę Ignacego Fika „Andrzej" (informacja raczej błędna - został rozstrzelany 26 listopada 1942 r.), Mieczysława Lewińskiego „Czesław”, Stanisława Szadkowskiego „Karol”, a w lutym 1943 r. sprawę Romana Śliwy „Weber” oraz drukarni na Woli Justowskiej. Aresztował drukarza „Trybuny Ludu” Marcina Waligórskiego. Od stycznia do marca 1943 r. przesłuchiwał łącznika i kolportera Armii Krajowej Albina Józefa Szeligę „Szklarz”, wyjątkowo bez stosowania tortur. Wiosną 1943 r. aresztował w Bochni grupę 40-50 Żydów posługujących się fałszywymi paszportami. Brał udział w likwidacji krakowskiego getta. W czerwcu 1943 r. torturował przy ul. Pomorskiej 2 Helenę Pająk „Baśka”. W grudniu 1943 r. prowadził sprawę sekretarza Komitetu Obwodowego Polskiej Partii Robotniczej w Krakowie Anastazego Kowalczyka „Nastek”. Od wiosny 1944 r. tworzył w Krakowie struktury grup dywersyjnych Wehrwolfu pozostawionych później na tyłach Sowietów. 30 kwietnia 1944 r. aresztował i później przesłuchiwał torturując zastępcę szefa Produkcji Konspiracyjnej Okręgu Kraków Armii Krajowej „Ubezpieczalnia” Juliana Schustera „Wir”. W lipcu 1944 r. przesłuchiwał członka Polskiej Partii Robotniczej Jana Górkiewicza. 17 stycznia 1945 r. wyjechał z Krakowa. Ukrywał się pod nazwiskiem Baumann w Einbeck. Został zadenuncjowany przez I. Lützmann Anglikom. Wydano go Polsce. Był więziony w Warszawie i Krakowie. Został skazany na 15 lat więzienia. Zeznał po wojnie, że archiwum krakowskiego Gestapo wywieziono do wsi Czerwona Woda i przygotowano do spalenia w starej cegielni. Po odbyciu kary wyjechał do Republiki Federalnej Niemiec. W 1978 r. był ponownie sądzony w Hanowerze, gdzie został uniewinniony.
Archiwum Muzeum Krakowa, Ankieta 52/R/82, s. 1; Archiwum Muzeum Krakowa, Ankieta 22/R/84, s. 1; Agatstein-Dormontowa Dorota, Żydzi w Krakowie w okresie okupacji niemieckiej, „Rocznik Krakowski” 1948, s. 75, 227; Bratko Józef, Gestapowcy, Kraków 1985, s. 46, 61, 64, 70, 232; Czerpak Stanisław, Wroński Tadeusz, Ulica Pomorska 2, Kraków 1972, s. 18, 141; Hein Wincenty, Jakubiec Czesława, Montelupich, Kraków 1985, s. 33, 123, 126, 295, 443; Jankowski Stanisław Maria, Czarny nadaje o trzeciej, Warszawa 1979, s. 89; Jankowski Stanisław Maria, Steny z ulicy Mogilskiej, Kraków 1977, s. 146; Machejek Władysław, PPR w Krakowie - luty 1942, Gazeta Krakowska 1987 nr 30 z 5 lutego 1987 r., s. 3; Pankiewicz Tadeusz, Apteka w getcie krakowskim, Świat i Wiedza 1947, s. 102; Zając Stanisław, Krakowski styczeń 1945, „Za Wolność i Lud” 1985 nr 3, s. 6;